وقت ، وقت سماع بود  و نظر ، نظر  يار

          و کلماتی که  بی خودانه  بر لب زمزمه  می شد :

        

                ديوانه ام  ،خرابم    مست  می  و  شرابم

                ساقی به لعلت امشب دل را  بده صفايی

                مطرب بخوان نوايی  خوش باشدم سر دار

               هنگام  وصل  يارم ،  طيرانی  و  سماعی

    

   نمی دانم اين بانگ تنبور بود که  مرا به حلقه ی  دست افشانی ياران فرا می  خواند  يا  کرشمه ی

                                                            چشمان مست يار

 

                                                                                                  هو  مدد

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ۱٢:٢٠ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٥ بهمن ،۱۳۸٤