تا زمانی که به رقص در نیایی و اواز نخوانی و تا زمانی که زنذگی را جشن نگیری اماده ی پذیرش خدا نخواهی بود .خدا جشن شادی است . خدا رقص و پایکوبی و اواز و ترانه است . خدا بر کسانی که غمگین و جدی هستند ظاهر نمی شود . خدا نمی تواند بر انسانهای بد بخت ظاهر شود .

بدبختی انسان را تنگ و فشرده می سازد و شاذمانی گسترده و باز .شادمانی  انسان را وسیع و جادار می سازد - . خدا به تمام این فضا نیاز دارد . فقط انگاه همهی اسمان می تواند وارد تو شود . تو باید به پهناوری اسمان شوی و این  فقط  در اوج شادمانی امکان پذیر است

علی نجفی ـ ۸ مهر

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ٦:٠٤ ‎ب.ظ روز شنبه ۸ مهر ،۱۳۸٥