بس طعنه ز اغيار شنيديم

با دوستی همراز هم صحبت بودم ؛ دلی داشت  دردمند از ظلم کوردلان عیب جو

غمین بود از آزارِ  هرزه دلانِ  «سراسر ذلّت» ... غمین بود از تهمت هایی که  بر آن ذات مقدّس وارد ساخته بودند ... ذاتی که از رگ گردن به آنها نزدیک تر بود و آنها  نمی دیدند...!!  ذاتی که هنوز با مهربانی آنها را  به سوی خود فرا می خواند.

یا مولا  !  اگر بی حرمتی کنند ، دانی که بیمارند ... شفایشان ده .

                                 

یا مولا  !  اگر اطرافیان را به آتش نادانی خود فرا خوانند ، دانی که بیهوده در تلاشند ...دریابشان.

یا مولا  !  اگر از ظلمشان شکوه ها داریم ،ببخش ، که در طریق ما شکوه  حرام است.

 

          یا مولا !  آتش از وجود مقدّست گلستان گشته        

                                           نیل از برق یک نظرت شکافته 

                           

                                                             

  «نیست» به یک دم تو «هست» گشته

                             ماه به یک اشاره ات دو نیم گشته

مولا جان ! به ولايتت  قسم ؛  به یک حمله و ضربت «ذوالفقار عشق»ات  درِ خیبر گونه ی دل های سنگی این کوران را بَرکَنی  و  در دیده هایشان  نور را جانشین ظلمت سازی ... نجاتشان ده

 

دیروز دیدم ٬ و لبخند زدم :  هنگامی که مولا در «شمس الحقّ تبریز»  تجلّی کرد  فرمود :

چون گفتنی باشد  ؛  و همه ی عالم از ریشم در آویزد  که آن را نگویم ؛ −اگر چه بعد از هزار سال باشد− این سخن به آن کس برسد که من خواسته باشم.

 

                                                                            کمترین ٬ نیما

                                         يا علی مدد

                                                                                        

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ٢:۳٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢ شهریور ،۱۳۸٥