حرکت عمودی

در مراقبه ناگهان در یک لحظه احساس می کنی که می توانی در دو سمت حرکت کنی:یا افقی یا عمودی.امتداد عمودی شامل سکوت است و امتداد افقی شامل دست ها و کار و دنیا.وقتی شخص خود را به عنوان یک چهار راه شناخت دیگر نمی تواند نسبت به راه عمودی زندگیش بی اعتنا باشد؛نمی تواند کنجکاو نباشد.راه افقی را می شناسد اما راه عمودی دری به سوی ابدیت برایش باز می کند؛جایی که از مرگ خبری نیست.جایی که شخص به شکل فزاینده ای جزیی از کل کائنات می شود-جایی که از همه قید و بند ها آزاد می شود حتی از زندان بدن.بودا همیشه می گفت :((تولد عذاب است.زندگی عذاب است.مرگ عذاب است.)) منظور وی این بود که حرکت بر روی خط افقی به سز بردن در عذابی مستمر است؛بودن در بدبختی دائمی است.

همین که مسیر عمودیرا کشف کردی حرکت بر روی خط عمودی را آغاز می کنی.خط عمودی به این معنا نیست که باید از دنیا چشم بپوشی.مفهوم آن این است که تو دیگر از دنیا نیستی .دنیا فانی است.دنیا اعتبارش را از دست می دهد۰اصلا به این معنا نیست که باید دست از دنیا بشویی و به غار و صومعه و خانقاه پناه ببری.صرفا به این معناست که تو هر جا باشی یک زندگی فطری و درونی را که پیش از این امکان پذیر نبود آغاز می کنی.

همه ی حماقت های انسانی روی خط عمودی محو و نابود می شوندو تو سبک بال و بی وزن می شوی ؛درست مثل گل نیلوفر که در آب است و آب  به آن دسترسی ندارد.و تو در دنیا می مانیولی دنیا دیگر هیچ تاثیری بر تو ندارد.بلکه برعکس این تویی که دنیا را تحت تاثیر قرار می دهی-نه با تلاشی ارادی ؛بلکه فقط با بودن محظ خودت.حضورت وقارت و زیبایی ات.همه چیز همانطور که در درونت رشد می یابد تو آنرا به اطراف می پراکنی.

کسی که به طور عمودی سیر میکند عملا به صورت آینه ای در می آید که اگر به آن نزدیک شوی چهرهی واقعی خود را مشاهده خواهی کرد-تو کراهت وجودت را  فزون خواهی های پیگیرت را و کاسه ی گدایی ات را در آن خواهی دید.

              

                                             علی نجفی/۲۴ مرداد

                                                    به نقل از اوشو

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ٢:۱٤ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٥ امرداد ،۱۳۸٥