ذات پير

داشتم  «عرفان الحق» اثر حضرت  صفی علی شاه  رو ورق می زدم  که به  گفتار زیر رسیدم ، کیش بودم ...  ماتم کردم ! :

پیر نه پرده از رخ برگشود، نه پرده بر رخ بست ...   

 همان است که بود همین است که هست  ...

ذاتش ثانی نداشت، عفوش خطا نگذاشت . 

 آفرین بر نظر پاک خطا پوشش باد ! هر که در او فانی است غیر او نیست...  اگر اهل هوشی ارزان مفروش...

 قطب مظهر ذات است و زبده ی ممکنات... لنگر عرش است و داور فرش... به ْمعنیْ  علی است و به ْصورتْ ولی.... به صورت غائب است و به ولایت نائب ... ذاتش قائم است و لطفش دائم ... به عنایت هادی است و به هدایت مهدی ...

 به ظاهر خلق است و به باطن حق... به جمال رهبر است و به جلال قلندر و قلندری اشاره به جمع ولایت است .

.......................................................................................................................................

متن بالا حکایت شهادت همام رو به یادم اورد ...

هنگامی که آن  وجه الله الأعظم ( مولا علی (ع) )  «اوصاف متقین» را برای  همام بیان می فرموده ، همام از شنیدن کلام مولای خود چراغ عقلش خاموش  و صبح حقیقت  علوی در دلش طالع گشته است . حضرت معاون الفقرا حالت همام را چنین بیان فرموده  :

               علی رونما شد علیٌ علیٌ        جهان رو نما شذ  علیٌ علیٌ

                دل تیره ی ما ز نور جمالش       عجب با صفا شد علیٌ علیٌ

                هو  الله  اکبر  هو الله  باقی       رخ مرتضی  شد  علیٌ علیٌ

      چو رویش بدیدم بمردم ز عشقش        همام  او  هما   شد   علیٌ علیٌ 

     چه غم از یمم ! زانکه کشتی ما را        علی   ناخدا   شد      علیٌ علیٌ

             هویدا چو شد آفتاب جمالش         بدیدم  خدا شد!   علیٌ علیٌ

             ْعلیٌ مع الحقْ ز بهر صحابه        هم از مصطفی شد علیٌ علیٌ

            معاون بگوید کز آن شاه باقی        نی ام   بانوا  شد   علیٌ علیٌ

                                                                                   

                                                                                             کمترین ، نیما

                                                                                             یا علی مدد

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ۱٢:۱۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٩ امرداد ،۱۳۸٥