.

   عاشقی  در  خون خود غلتيدن است...

 

ضمن تشکر از  نظر دوستانی  که  به  خرابات  دل اين  حقير تشريف  اوردن 

فرا  رسيدن  اين  روزهای  مقدّس  رو به  همه ی  عاشقان حسين و راه ايشان  تبريک عرض  می کنم.

بايد بگم واقعه ی عاشورا  يک  نمايشنامه نيست .  يک غم نامه  نيست. عاشورا  سراسر  بيان عشق به  معشوق  حقيقيست :

مولوی  در  مثنوی داستانی را نقل  می کند بدين مضمون که روز  عاشورا  غريبی به شهر حلب  وارد  شد و ديد که شيعيان شهر مشغول عزاداری هستند .پرسيد که اين عزاداری چيست ؟ و برای  کيست ؟ گفتند : مگر نمی دانی ؟! برای جانی است که از  تمام جهان سنگين تر و گرانبها تر است. و داستان عاشورا را برای او گفتند.

پرسيد : مگر اين داستان ديروز  يا پريروز  اتفاق  افتاده است؟!  گفتند : خير .  گفت پس لابد خبرش تازه به شما بي خبران رسيده است ! پس  بهتر است  بر  بيخبری خودتان  بگرييد :

                                         پس عزا بر خود کنيد ای خفتگان !

                                         زانکه بد مرگيست اين خواب گران

آيا تنها عکس العمل ممکن در برابر وافعه ی عاشورا  گريه و زاريست؟

  جواب مولوی اين است  که اين واقعه چهره های ديگری  نيز دارد که بسيار زيبا و دلرباست. مهمترين درسی که ما از عارفان در اين جهان می گيريم درس زيبا ديدن جهان است: آموختن اينکه آدمی در  زشت ترين زشتی ها همواره می تواند عنصر يا چهرای زيبا را ببيند.

گاهی آدمی به خاطر شدت يک فاجعه چنان مسحور و مسخر جنبه های  غم انگيز آن می شود که ابعاد ديگرش را فراموش می کند .از نظر مولوی حادثه ای  اين چنين  پر از زشتی و قساوت، چهره ی ديگری پيدا می کند. آن چهره عبارت است از يک ايثارگری و عاشقی و گذشت تام و تمام و در طبق اخلاص قرار دادن همه چيز خويشتن .

                            از اين زيبا تر حقيقتآ منظره ای  وجود ندارد .  

ساده نيست !  اين پاکبازی  سری  می خواهد  به رفعت سماوات ، دلی به وسعت کائنات  و به تعبير مولوی : سينه ای شرابخانه ی  عالم .

                                   کجاييد ای شهيدان خدايی !

                                                           بلاجويان    دشت   کربلايی !

                                                   ...

                                  کف درياست صورت های عالم

                                                          ز  کف بگذر  اگر  اهل  صفايی

امام حسين (ع) فقط از جانش نگذشت ؛از همه ی برخورداری هايش گذشت.

او يک بار شهيد نشد ! هزار بار شهيد شد :      با سلب هر حقی.

                                                              با شهادت هر ياری.

                                                              با خوردن هر تهمتی.

                                                              و ...

                  ...به عوض  هزار بار  هم عروج کرد و معراج يافت.

                                                       راهش پر خون باد ...                     

        ( قمار عاشقانه / دکتر عبدالکريم سروش )                                           

                                                                                                                                  

 

 

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ٧:۱٦ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٩ بهمن ،۱۳۸٤