« يا  ذات  پير »

عالمانه  غفلت را ،از دلم  تو   بر چيدی     

                                     «  غافلانه علمم »  را ٬ عارفانه دزديدی

قاطعانه  گر پايم، در طريق عشقت شد

                                     طارقانه بر  قطعش، سيف لا  برکشيدی

عاجزانه در قهرت ،دستی به دعا بردم 

                                     قاهرانه  اما  بر ، عجز  من تو   خنديدی

عاشقانه  بر  عقلم ، پا  نهادم  و  ديدم: 

                                     عاقلانه   عشقم را ، گويا  تو  نمی ديدی

ساحرانه مهری  را ٬ از تو ارمغان بردم 

                                    ماهرانه سحرت  را  بر  دلم  روان  کردی

عاشق همه  دم بيند ، باغ  ملکوت  تو 

                                  اما چه تفاوت ! چون ،نتوان که گلی چيدی

 

                                                                            ۱شنبه ۱۲ تير

                                                                                       روزی از روزهای هجر يار

                                                                                                   يا علی مدد

                                                                                        

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ٧:٠٩ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٢ تیر ،۱۳۸٥