هو الله

 دمی  با دوست در خلوت بود  و  به از صد سال در عشرت... نوای سه تار  و بانگ دف و جامی پر زمی ناب ... رخ گشود ساقی از پس پرده و دريافت حقيرش را خراب ... انس و جن و ملک در حلقه و ذکرْ نهان، و گاهی بر ز بان: لا اله الا الله ... لا اله الا الله ... لا اله الا الله...

 

ذکرم  شده   روز و شب :   «لا اله الّا الله»

                                     جانم به فغان آمد : «لا اله الّا الله»

يا پير خرابات و يا علی علی گويم

                                     در  نظر  ولی  دارم  : «لا اله الّا الله»

عاجزانه می گويم : ذره ای نيم ، هيچم...

                                    چون به چشم خود ديدم:«لا اله الّا الله»

گر دمی سحر خيزی ؛ جان به پای او ريزی

                                    بر  زبان  روان  گردد : «لا اله الّا الله»

زاهد ! تو مزن هر دم از کرامت خود دم

                                   دانم  که  نمی بينی    «لا اله الّا الله»

گر نشانه می خواهی : تاج و مظهر شاهی

                                     می نگويمت   الّا   :  «لا اله الّا الله»

می مثال ايمان و خُم چو عشق جانان است

                                     گر  زنی ز خُم  می ها ،«لا اله الّا الله»

                   گر جهان شود ويران از معاصی شيطان

                   عاشق  به  يقين  گويد : «لا اله الّا الله»

 

                                                                                   ۱ تير ۸۵

                                                                                  يا علی مدد 

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ۳:۱٤ ‎ب.ظ روز شنبه ۳ تیر ،۱۳۸٥