هو  اول و آخر

سلام  به  عزيزان .  ديشب  پس از مدتها حسی پيش اومد  و  گلستان شيخ اجل سعدی رو  پيش رو ديدم . حکايتی  اومد که  درس بزرگی بهم داد . درسی که  بايد هميشه آويزه ی گوش جان  بشه :

 

ياد دارم که در ايام طفوليت متعبد بودم و شب خيز و مولع زهد و پرهيز ... شبی در خدمت پدر  رحمة الله عليه نشسته بودم  و همه شب ديده  بر هم  نبسته ، و مصحف عزيز بر کنار  گرفته... طايفه ای گرد ما خفته بودند .

پدر را گفتم : از اينان يکی سر بر نمی دارد که دوگانه ای بگزارد.چنان خواب غفلت برده اند که گويی نخفته اند٬که مرده اند !

 گفت : جان پدر تو نيز اگر بخفتی بهتر از آنکه در پوستين خلق افتی ...

        نبيند مدعی جز  خويشتن  را         که  دارد  پرده ی  پندار در  پيش

       گرت چشم خدابينی ببخشند        نبينی هيچ کس عاجز تر ازخويش

                                                                                                         

                                                                                                  يا علی مدد

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ٢:٢٩ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٩ خرداد ،۱۳۸٥