هو ۱۲۱

وقتی اومدم  خونه  خوابم نبرد...
حس عجيبی  داشتم...
تنها کاری که می تونستم انجام بدم این بود که  تنبور به دست بگیرم و سرانجام :
 
تو ای دل بديدی که رسوا شدم !؟                        غریق یم  عشق  مولا  شدم  !؟
 
که: از مهرش اکنون چنان وافرم                          که گویی نماید  که  من کافرم !؟
 
که:  از سر پریده  زمان  و  مکان                          نمانده به ذهنم نه این و نه آن!؟
 
که: مستانه در کوی و برزن شدم                        پیاپی  خم  باده ی  هو   زدم   !؟
 
که: احوالم اکنون نه تلخ و  نه زار                        به  آنی شود حال  و  روزم نزار!؟
 
سحرگه چو دف  در سماع  و  غنا                        به شب ناله دارم چو نی در فنا
 
ز  هر  درگهی ام  به  در کرده اند !                      به سخره گرفتند و در پرده اند
 
چو  گشتم  روان سوی درگاه  پیر                        فتادم چو آهو به  چنگال  شیر 
 
به  حرفی  ربود  از  دلم  صد  بلا                          به یک کیمیایش مسم شد  طلا
 
به ابجد صد و بيست ويک شد رقم                       که  با ذکر آن  وارهیدم ز غم......
 
ستم ها   و   بیداد  این   مردمان                         چو کاهی شناور به دریای جان
 
شب و روز  خواهم  بگویم  به  پیر                       حقیرم ٬حقیرم٬ حقیرم ٬ حقیر...
 
                                                                                                            ۱۳۸۵/۱/۳ 
                                                                                                            يا علی مدد
  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ٩:٢٦ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٩ فروردین ،۱۳۸٥