گنج سوخته

       آن هنگام که جسد سوخته اش را (پس از ماه ها سرگردانی)به صحنه ی عشق

       باز پس آوردند ؛ تنها چيزی که در ذهن تداعی می شد ، صدای او  بود که  می خواند : 

 

من از آنکه گردم به مستی هلاک               به آیین مستان بریدم به خاک

به آب  خرابات  غسلم  دهید                    پس آنگاه بر دوش مستم نهید

به  تابوتی  از  چوب  تاکم  کنید                 به  راه  خرابات  خاکم  کنید

مریزید  بر  گور  من  جز  شراب                 میارید   در   ماتمم  جز  رباب

مبادا  عزیزان  که  در  مرگ  من                بنالد  بجز  مطرب  و   چنگ زن

تو خود حافظا سر ز مستی متاب              که سلطان نخواهد خراج از خراب

 

                                                                                يا علی مدد

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ٩:٤٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۸ اسفند ،۱۳۸٤