hoo  avval  va  akhar  yar

                     درويش امير حياتی نيز  بال بگشود

آری ...

او که دلداده ی مولايش بود...

او که نداألحق در دستانش سماع آغاز می کرد...

او که مدام می خواند :  علی گويم  علی جويم ...

او  که سحری  را زيبا  می نواخت و ذکرش فانی فانی بود ...

او که عمری در طلب معشوق زيست

                              اينک به  وصال معشوق است

                                                                  يادش گرامی باد

 

         ****************************************************

روزهايی  که گذرونديم  روزهاي  سختی برای دوستانمان ـ دراويش گنابادی ـ بود.

تنها  چيزی که می تونم برای اين اخوان بنويسم :

                             ای دل غمين مباش که مولای ما عليست 

 

                                                                                 يا  علی مدد

 

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ٧:٥۳ ‎ب.ظ روز جمعه ٢۸ بهمن ،۱۳۸٤