دوستان عزیز سلام.عذر خواهی می کنم که برای مدت زیادی وبلاگ را به روز نکردیم.مشکلی

برام پیش اومد که نمی تونستم به وبلاگ برسم.امیدوارم به خاطر این تاخیر ما رو از یاد نبرید.

علی نجفی      پنج شنبه ۳۰شهریور

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ۱:٠۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۳٠ شهریور ،۱۳۸٥

بگو مستانه يا من هو

  خراباتی  دردی کش

دمی با من نشيند خوش

بسوزد   چون   نيی نالان

 چو  بر  سينه  زنم  آتش                           خراب باده ی هو يم

                                                          جز او در  دل نمی پويم

                                                          دمادم   می کنم   نجوا

     غم  سينه  فزون کردی                       علی  گويم  علی  جويم

    دمی بنگر که چون کردی

      شب و روزم به تيغ لا

   دلم  را  غرق  خون کردی               اسير   عشق   مولايم

                                                   سلاسل بسته در پايم

                                                  بيابان  گرد   و  بی ماوا

                                                چه خوش جايی بود  جايم

نمی دانم تو مولايی؟

و يا درويش و رسوايی؟

چو ديشب قبله ام بودی

و امشب در تن مايی

 

                                                                         کمترين  نيما

                                                                                   خانقاه نعمت اللهی ساری

                                                                        ياعلی مدد

 

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ۱٢:۱۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢۳ شهریور ،۱۳۸٥

آن زبان ديگر

سه روز پس از تولدم در حالی که در گهواره ابریشمی ام دراز کشیده بودم و با تعجب به جهان اطرافم می نگریستم ودست و پا می زدم مادرم از دایه پرسید امروز فرزند من چطور است؟

دایه پاسخ دادو گفت:او خوب است خانم!سه بار به او شیر دادم و تا کنون نوزادی به شادابی و سرحالی او او ندیده بودم.چون این سخن را شنیدم بر خشمم افزوده شد و فریاد زدم و گفتم : مادر!سخن او را باور مکن!زیرا رختخواب من خشن است و مزه ی شیری که خورده امبسیار تلخ بود و بوی سینه اش در مشامم بیزار کننده و بد است.

اما مادرم زبان مرا نفهمید و دایه نیز سخن مرا درک نکرد زیرا من با زبان جهانی که از آن آمده بودم با آنان صحبت می کردم.

در بیست و یکمین روز تولد من یعنی روزی که می خواستند مرا غسل تعمید دهند کشیش به مادرم گفت:خانم!من به تو تبریک می گویم زیرا فرزند تو یک مسیحی متولد شده است!

با تعجب به کشیش گفتم :اگر راست می گویی پس مادر تو در آسمان به خاطرت بسیار بد بخت و غمگین است زیرا تو یک مسیحی متولد نشده ای! کشیش نیز زبان مرا نفهمید.

هفت ماه گذشت.فالگیری به صورتم نگاه کرد و به مادرم گفت:

فرزند تو در آینده رهبر بزرگی خواهد شد و مردم از او پیروی خواهند کرد!

با صدای بلند فریاد زدم و گفتم :این پیشگویی دروغ محض است زیرا من از خود آگاهم و یقین دارم که در آینده موسیقی دان خواهم شد.

از آن زمان سی و سه سال می گذرد و در این مدت مادر و دایه و کشیش به رحمت خدا رفتند و مردند در حالی که فالگیر هنوز زنده است و به کار خود مشغول.

دیروز او را در کنار معبد دیدم و پس از احوال پرسی به من گفت:می دانستم که تو موسیقی دان بزرگی خواهی شد.من آینده تو را از زمان کودکی ات به مادرت پیش بینی کرده بودم!

سخن فالگیر را باور کردم زیرا من نیز زبان جهانی که از آن آمده بودم را از یاد برده ام.

علی نجفی/۹ شهریور

به نقل از جبران خلیل جبران

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ۳:٤٩ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٩ شهریور ،۱۳۸٥

بس طعنه ز اغيار شنيديم

با دوستی همراز هم صحبت بودم ؛ دلی داشت  دردمند از ظلم کوردلان عیب جو

غمین بود از آزارِ  هرزه دلانِ  «سراسر ذلّت» ... غمین بود از تهمت هایی که  بر آن ذات مقدّس وارد ساخته بودند ... ذاتی که از رگ گردن به آنها نزدیک تر بود و آنها  نمی دیدند...!!  ذاتی که هنوز با مهربانی آنها را  به سوی خود فرا می خواند.

یا مولا  !  اگر بی حرمتی کنند ، دانی که بیمارند ... شفایشان ده .

                                 

یا مولا  !  اگر اطرافیان را به آتش نادانی خود فرا خوانند ، دانی که بیهوده در تلاشند ...دریابشان.

یا مولا  !  اگر از ظلمشان شکوه ها داریم ،ببخش ، که در طریق ما شکوه  حرام است.

 

          یا مولا !  آتش از وجود مقدّست گلستان گشته        

                                           نیل از برق یک نظرت شکافته 

                           

                                                             

  «نیست» به یک دم تو «هست» گشته

                             ماه به یک اشاره ات دو نیم گشته

مولا جان ! به ولايتت  قسم ؛  به یک حمله و ضربت «ذوالفقار عشق»ات  درِ خیبر گونه ی دل های سنگی این کوران را بَرکَنی  و  در دیده هایشان  نور را جانشین ظلمت سازی ... نجاتشان ده

 

دیروز دیدم ٬ و لبخند زدم :  هنگامی که مولا در «شمس الحقّ تبریز»  تجلّی کرد  فرمود :

چون گفتنی باشد  ؛  و همه ی عالم از ریشم در آویزد  که آن را نگویم ؛ −اگر چه بعد از هزار سال باشد− این سخن به آن کس برسد که من خواسته باشم.

 

                                                                            کمترین ٬ نیما

                                         يا علی مدد

                                                                                        

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ٢:۳٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢ شهریور ،۱۳۸٥