شطح دل

                                                               هو

                                                            ۱  ۲  ۱

هنگام  سحر   آمد  ؛   از   يار  نظر    آمد                     دل  بار  دگر  ناليد : مجنون  شده ام  يارا !

 جز درد تو درمان چيست؟ جز هجر تو پايان چيست ؟                    از  ماسوای  عشقت   بيرون  شده ام يارا !

چون قطره ی اشکی از چشم فلک افتادم                    در  بحر  تو  افتادم ٬جيحون  شده ام  يارا !

تا  زردی  روی  من  سرخی  لبت   بيند                      زخمی زده ام بر دل ٬ در خون شده ام يارا !

در  ديدگه  مردم  اين  پرده  مباشد  گم !                    در  کفر  نمايانی ...!  ملعون  شده ام يارا !

تا  هدهد  کوی  تو    بر  ما  نظری   دارد                      سينه بگشاده ام  ٬  هامون  شده ام يارا !

عارف زغم عشقت گشته سر و دست افشان              چرخنده همی خواند : گردون شده ام يارا !

 

                                                                                   اسفند ۸۳/  در چنين روزی

                                                                                                                        يا علی مدد

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ٢:٢٦ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢۳ اسفند ،۱۳۸٤

بندگان و عاشقان حقيقی خدا

 

              مولا  علی (ع) :

      بدانيد ! بندگانی که  نگاه دارنده ی علم خداوندند و آن را حفظ می کنند و  چشمه های علم الهی را  جوشان می سازند ،با دوستی او با يکديگر پيوند دارند  و با درستی او با يکديگر ديدار ميکنند ، جام محبت او را به يکديگر  می نوشانند  و از آبشخور علم او سيراب می گردند  ، شک و ترديد  در آنها  راه  نمی يابد و از يکديگر بدگويی نمی کنند . سرشت و  اخلاقشان  با  اين ويژگی ها  شکل گرفته است  و بر اين اساس  تمام دوستی ها و پيوندهاشان  استوار است . آنان ، چونان بذرهای پاکيزه ای  هستند که در ميان مردم گزينش شده  ، آن ها را برای کاشتن  انتخاب و ديگران را رها می کنند  با آزمايش های مکرر  امتياز يافتند و با پاک کردن های  پياپی  وارسته شدند.

 

                                                                           يا علی مدد

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ٤:٠٩ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۳ اسفند ،۱۳۸٤

گنج سوخته

       آن هنگام که جسد سوخته اش را (پس از ماه ها سرگردانی)به صحنه ی عشق

       باز پس آوردند ؛ تنها چيزی که در ذهن تداعی می شد ، صدای او  بود که  می خواند : 

 

من از آنکه گردم به مستی هلاک               به آیین مستان بریدم به خاک

به آب  خرابات  غسلم  دهید                    پس آنگاه بر دوش مستم نهید

به  تابوتی  از  چوب  تاکم  کنید                 به  راه  خرابات  خاکم  کنید

مریزید  بر  گور  من  جز  شراب                 میارید   در   ماتمم  جز  رباب

مبادا  عزیزان  که  در  مرگ  من                بنالد  بجز  مطرب  و   چنگ زن

تو خود حافظا سر ز مستی متاب              که سلطان نخواهد خراج از خراب

 

                                                                                يا علی مدد

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ٩:٤٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۸ اسفند ،۱۳۸٤

 

 

         

«هيچ اگر سايه پذيرد، ما همان سايه هيچيم»

 

ای دف بجز از نام علی داد مکن ، بجزاز شیوه مردانگیش داد مکن

 

 

                                                                                                      يادش گرامی

         

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ۸:۱٠ ‎ب.ظ روز شنبه ٦ اسفند ،۱۳۸٤