hoo  avval  va  akhar  yar

                     درويش امير حياتی نيز  بال بگشود

آری ...

او که دلداده ی مولايش بود...

او که نداألحق در دستانش سماع آغاز می کرد...

او که مدام می خواند :  علی گويم  علی جويم ...

او  که سحری  را زيبا  می نواخت و ذکرش فانی فانی بود ...

او که عمری در طلب معشوق زيست

                              اينک به  وصال معشوق است

                                                                  يادش گرامی باد

 

         ****************************************************

روزهايی  که گذرونديم  روزهاي  سختی برای دوستانمان ـ دراويش گنابادی ـ بود.

تنها  چيزی که می تونم برای اين اخوان بنويسم :

                             ای دل غمين مباش که مولای ما عليست 

 

                                                                                 يا  علی مدد

 

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ٧:٥۳ ‎ب.ظ روز جمعه ٢۸ بهمن ،۱۳۸٤

 

سلام بر عزيزان . شعريست که يکی از دوستان  برايم فرستادن  ول  حيفم آمد که ننويسم : 

هله عاشقان بشارت كه نماند اين جدايي

برسد وصال دولت بكند خدا خدايي
 
ز كرم مزيد آيد دو هزار عيد آيد
دو جهان مريد آيد تو هنوز خود كجايي
 
شكر وفا بكاري سر روح را بخاري
ز زمانه عار داري به نهم فلك برآيي
 
كرمت به خود كشاند به مراد دل رساند
غم اين و آن نماند بدهد صفا صفايي
 
هله عاشقان صادق مرويد جز موافق
كه سعادتي است سابق ز درون باوفايي
 
به مقام خاك بودي سفر نهان نمودي
چو به آدمي رسيدي هله تا به اين نپايي
 
تو مسافري روان كن سفري بر آسمان كن
تو بجنب پاره پاره كه خدا دهد رهايي
 
بنگر به قطره خون كه دلش لقب نهادي
كه بگشت گرد عالم نه ز راه پر و پايي
 
نفسي روي به مغرب نفسي روي به مشرق
نفسي به عرش و كرسي كه ز نور اوليايي
 
بنگر به نور ديده كه زند بر آسمان‌ها
به كسي كه نور دادش بنماي آشنايي
 
خمش از سخن گزاري تو مگر قدم نداري
تو اگر بزرگواري چه اسير تنگنايي
 

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ۱٢:٢٦ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٦ بهمن ،۱۳۸٤

 

وقت ، وقت سماع بود  و نظر ، نظر  يار

          و کلماتی که  بی خودانه  بر لب زمزمه  می شد :

        

                ديوانه ام  ،خرابم    مست  می  و  شرابم

                ساقی به لعلت امشب دل را  بده صفايی

                مطرب بخوان نوايی  خوش باشدم سر دار

               هنگام  وصل  يارم ،  طيرانی  و  سماعی

    

   نمی دانم اين بانگ تنبور بود که  مرا به حلقه ی  دست افشانی ياران فرا می  خواند  يا  کرشمه ی

                                                            چشمان مست يار

 

                                                                                                  هو  مدد

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ۱٢:٢٠ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٥ بهمن ،۱۳۸٤

عشق

                                                هو

                                               ۱۲۱

     زهی   عشق ، زهی  عشق٬ که  ماراست  خدايا

     چه نغز است و چه خوب است و چه زيباست خدايا

 

     چه گرميم ، چه گرميم ، از اين عشق چو خورشيد

     چه  پنهان  و  چه  پنهان و  چه  پيداست  خدايا

 

چند روزيه که دست به کاره   و نه دل به يار .

برای همين به خودم اجازه نوشتن نمی دم .

فقط به خاطر شما دوستان  امروز می نويسم .

می خوام امروز از دل دوستی بنويسم که در  ميان سياهی ها  نور حق بر دلش تابيده و  راهی بس دشوار رو آغاز کرده :

 

         ای خدا  اين وصل را  هجران  مکن     سرخوشان  عشق  را  نالان  مکن

         باغ  جان  را  تازه  و  سرسبز  دار      قصد اين مستان و اين بستان مکن

         نيست در عالم ز هجران سخت تر      هر چه خواهی کن وليکن آن مکن

 

       از استاد فتاح بهرانی و  آقا رضا و آقا مصطفی  هم بسيار ممنونم.

       خاک پا  نيما

                                                                     يا علی مدد

 

 

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ۱۱:٥٤ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٤ بهمن ،۱۳۸٤

 

            دانی  که  چيست  دولت    ديدار  يار  ديدن

 

               سلام  بر عزيزان  ياران  همراه و همراز و دمساز

                   ايامی  بس  مبارک  و زيبا  رو می گذرونيم  

                  روز هايی که  بايد  تحولی در خودمون  ايجاد کنيم   

                  دمی   به جلوه ی  يار  بنگريم

                  چشم  باز کنيم

                   سماع  کنان  به   چمع  ياران بپيونديم

                  تا  دلدار  دستگيری  کند

 

                 اما  افسوس ... 

                 افسوس   که  چشمان  خاکی  جز  شهوت نمی بيند !

                 و  چشمان  دل  نيز در  خوابی  خوش  فرو رفته اند!

                 و  امروز  دردی  عظيم  در  درون  می سوزاندم...

                 نمی دانم  اين  منم  که  اشتباه می کنم  يا  سياهپوشانی که

                ارار کنان  ذکر فرزند مولا ميگويند

                اينها  کی اند ؟   کجايند‌؟ آيا ما  اينهمه  ديوانه و عاشق داريم‌؟  

                زهی خيال  باطل !

                        هر کسی را نتوان گفت که صاحب نظر است

                        عشق بازی دگر و نفس پرستی دگر است 

                جسد پرستی  حرام است جسد پرستی  حرام است

                جسد پرستی  حرام است جسد پرستی  حرام است

              

                 دست  قطع می شود . سر می رود . خون جاری می شود. 

                 اينها رو ول کن . تا کی می خوای از  اينها حرف بزنی ؟!

                 ببين  چی  شده ؟  لقا الله  رو ببين .

             مرگ بر  جسد پرستان 

                         دلم گرفت از دست   اهل شريعتانی  که خرافات را 

          به   حد کمال رسانده اند   .

                        و  مردمی  که  مانند گلّه ی    پشه های  خاکی  با هر نسيمی  به  سويی   برده  می شوند  بدون  اينکه  خود  بدانند !!

                  آری         هر کسی را نتوان گفت 

                                      که صاحب نظر است

 

                     

                                                       

                                                           

                                                  

                 

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ۱٢:۱۱ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۸ بهمن ،۱۳۸٤

زوربای بودايی

 امروز  می خوام  در مورد يکی بزرگانی که بر زندگی خيلی ها  تاثير عميقی گذاشته  بنويسم :

اوشو  عارف مشهور معاصر هندی  در  سال ۱۹۳۱ در روستای کوچکی به نام کاچوارا ديده به جهان گشود . او  از همان  دوران طفوليت  در   دامن طبيعت به طور ناخود آگاه به  مراقبه پرداخت  و  پلّه های  کمال  را  يکی پس  از ديگری پيمود . البته  به گفته ی خود اوشو  در اين دوران  ۳ نفر  به طور غير محسوس  او را هدايت می کردند .

او در دامان پدربزرگ و مادر بزرگ خود پرورش يافت . پدر بزرگی که جينيسم بود و مادرـ بزرگی که  هيچ  دينی نداشت اما سرشار از  نور الهی  بود. دوری از خانواده ، شهر ، تعصب های دينی بی منطق ،  قيل وقال زندگی  پر  سر و صدای انسان  امروزی     و همچنين آزادی کامل در  انتخاب  راه  زندگی  باعث  شد  تا اوشو  يک زندگی سراسر آگاهانه را آغاز کند .

او در سن ۲۱ سالگی (۷×۳)  به روشن ضميری رسيد .و چندی بعد با کنار گذاشتن تدريس فلسفه   و  شروع  به تربيت  مريدان (سانياسينها)  وارد مرحله ی جديدی از زندگيش  شد .

 افکار اوشو   همخوانی  زيادی  با   عقايد  عارفان  بزگی  چون : بودا  ، مولانا،  کبير ، ابوسعيد ابوالخير ، جنيد بغدادی ، کريشنا ، عطار نيشابوری  و.... داشت تا آنجا که  او خود در  سخن هايش  از اين عارفان و شاعران  نام می برد . امّا اين موجب وابستگی اوشو  به  گروه يا  فرقه ی  خاصی نمی شد .  او خود را  آزاد می دانست .آزاد می انديشيدو آزاد عمل می کرد . تمام  اديان مورد  تأييد او بود و در عين حال  توسط او به انتقاد گرفته می شد.  او  قلب های خفته ی بسياری را  بيدار ساخت و  انسان های بسياری را  از  چرخه ی  بيهوده ی ماشينی  جهان امروز   به  بيرون هدايت کرد . امّا  شنيده ايد  که :

                              در  مسلخ عشق جز نکو  را نکشند ...

 

قلب او سرشار از عشق بود ؛ سخنش  عشق بود ؛ و کردارش عاشقانه. همين باعث شد تا  تشنگان معرفت از سراسر  کره ی خاکی گرد او جمع شوند و  نغمه ی عشق سر  دهند . او  با تأسيس کمون در  امريکا ترسی شگرف در دل  سياستمداران امريکا بوجود آورد . آنها مخالف بوجود آمدن  هر گونه قدرتی بودند و به همين دليل  تصميم به ترور اين عارف بزرگ گرفتند .

اوشو خود را معلّم می دانست . مأموريتی داشت  که می بايست انجام می شد.

او گفت می آيم ...

و به يقين  امروز در بين ماست

                              ولی کو آن چشم که بشناسدش؟ 

 

برای آشنايی با افکار اوشو می توانيد کتاب واينک برکه ای کهن   يا   و آنگاه نبودم

                                            را مطالعه کنيد.

همچنين : 

عشق پرنده ای آزاد و رها     

عشق رقص زندگی   

زوربای بودايی   

اين نيز بگذرد   و... 

                                                                                                   يا علی مدد

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ٢:٠٩ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳ بهمن ،۱۳۸٤

علامه ی عشق

 به بسم الله الرحمن الرحيم است                                که عارف فارغ از اميد و بيم است

 

           دلا با يد  دهن  را بسته داری                دلا بايد که تن را خسته داری

           که سالک را دهان بسته بايد                 تن خسته  دل بشکسته بايد

 

                                                                                        آقا حسن زاده آملی

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ۸:٢٩ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٢ بهمن ،۱۳۸٤

بانگ طهور

                                   ای نور ، ای  حور ،  ای  دمنده ی  ثور

                                    در دل شده بر پا هوس خفتن در گور

 

باز آی و به پا کن به نهانخانه ی  دل شور

کز ظلمت شب های پریشان شده مهجور

 

ای چشم ظواهر شود از شعشعه ات کور

بنمای یکی   پرتو از    آن  دیده ی منشور

 

ای پرده ی تار، ناله ی نی ، دم دم سنتور

وی بانگ طهورت همه شب نغمه ی تنبور

 

بنواز  بر  این چنگ   سیه   قصه ی ماهور

تا  وارهد  از   چنگ  جوارح  همه  مخمور

 

ای   از  نفس  گرم تو   قرآن  شده  منثور

اسرار    بگو   از   دل  این    آیت   ممهور

 

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ٧:۱۳ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٢ بهمن ،۱۳۸٤

.

   عاشقی  در  خون خود غلتيدن است...

 

ضمن تشکر از  نظر دوستانی  که  به  خرابات  دل اين  حقير تشريف  اوردن 

فرا  رسيدن  اين  روزهای  مقدّس  رو به  همه ی  عاشقان حسين و راه ايشان  تبريک عرض  می کنم.

بايد بگم واقعه ی عاشورا  يک  نمايشنامه نيست .  يک غم نامه  نيست. عاشورا  سراسر  بيان عشق به  معشوق  حقيقيست :

مولوی  در  مثنوی داستانی را نقل  می کند بدين مضمون که روز  عاشورا  غريبی به شهر حلب  وارد  شد و ديد که شيعيان شهر مشغول عزاداری هستند .پرسيد که اين عزاداری چيست ؟ و برای  کيست ؟ گفتند : مگر نمی دانی ؟! برای جانی است که از  تمام جهان سنگين تر و گرانبها تر است. و داستان عاشورا را برای او گفتند.

پرسيد : مگر اين داستان ديروز  يا پريروز  اتفاق  افتاده است؟!  گفتند : خير .  گفت پس لابد خبرش تازه به شما بي خبران رسيده است ! پس  بهتر است  بر  بيخبری خودتان  بگرييد :

                                         پس عزا بر خود کنيد ای خفتگان !

                                         زانکه بد مرگيست اين خواب گران

آيا تنها عکس العمل ممکن در برابر وافعه ی عاشورا  گريه و زاريست؟

  جواب مولوی اين است  که اين واقعه چهره های ديگری  نيز دارد که بسيار زيبا و دلرباست. مهمترين درسی که ما از عارفان در اين جهان می گيريم درس زيبا ديدن جهان است: آموختن اينکه آدمی در  زشت ترين زشتی ها همواره می تواند عنصر يا چهرای زيبا را ببيند.

گاهی آدمی به خاطر شدت يک فاجعه چنان مسحور و مسخر جنبه های  غم انگيز آن می شود که ابعاد ديگرش را فراموش می کند .از نظر مولوی حادثه ای  اين چنين  پر از زشتی و قساوت، چهره ی ديگری پيدا می کند. آن چهره عبارت است از يک ايثارگری و عاشقی و گذشت تام و تمام و در طبق اخلاص قرار دادن همه چيز خويشتن .

                            از اين زيبا تر حقيقتآ منظره ای  وجود ندارد .  

ساده نيست !  اين پاکبازی  سری  می خواهد  به رفعت سماوات ، دلی به وسعت کائنات  و به تعبير مولوی : سينه ای شرابخانه ی  عالم .

                                   کجاييد ای شهيدان خدايی !

                                                           بلاجويان    دشت   کربلايی !

                                                   ...

                                  کف درياست صورت های عالم

                                                          ز  کف بگذر  اگر  اهل  صفايی

امام حسين (ع) فقط از جانش نگذشت ؛از همه ی برخورداری هايش گذشت.

او يک بار شهيد نشد ! هزار بار شهيد شد :      با سلب هر حقی.

                                                              با شهادت هر ياری.

                                                              با خوردن هر تهمتی.

                                                              و ...

                  ...به عوض  هزار بار  هم عروج کرد و معراج يافت.

                                                       راهش پر خون باد ...                     

        ( قمار عاشقانه / دکتر عبدالکريم سروش )                                           

                                                                                                                                  

 

 

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ٧:۱٦ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٩ بهمن ،۱۳۸٤

پير نهان

      ای دل ؛ ای بايزيد شب های مستي

 

                 اگر  آن  راحت  جان  بيايد امشب  عشق  است !  

                 اگر  آن   پير نهان   سخن    براند    عشق  است !

 

                  شهد  شطح  اعظم الشأنی  جان  در  دل  شب

                 اگرم    زهر   چشاند   به   زبانم    عشق   است !

                                                                                              يا علی مدد

 

 

 

 

 

  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ۱:۳٩ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٤ بهمن ،۱۳۸٤

عشق

يا  علی  گفتيم و عشق  آغاز  شد
  
نویسنده : علی نجفی ; ساعت ٥:٢۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳ بهمن ،۱۳۸٤